Kan Volkswagen-baas Oliver Blume het machtige autoconcern overeind houden?

**Tom Jessen** (0:04)
Donderdag 9 juli 2026, Wolfsburg, het hoofdkantoor van Volkswagen. Boven, in de bestuurskamer, zit Oliver Bloemen, CEO van het grootste autoconcern van Europa. Voor hem op tafel ligt een plan waar hij maanden aan heeft gewerkt. Een plan dat, als het doorgaat, 100 banen zal kosten en vier Duitse fabrieken zal sluiten. Zwiegauw, Emden, Neckarts-Ulm en Hanover. Beneden op straat staan honderden van zijn eigen werknemers. Met fluitjes, met vlaggen van de metaalvakbond. En in tal van andere Duitse steden, van Emden tot Muntje, staan hun collega's ook buiten. Tegelijkertijd.
Ze weten wat er boven op tafel ligt. Bloemen weet dat. En hij weet ook precies hoe de macht aan zijn tafel is verdeeld. De raad van commissarissen telt 20 zetels. 10 voor de aandeelhouders, waarvan er 2 namens de deel staat neder-saxen. En 10 voor de werknemers. 1 aandeelhoudersstoel staat leeg. 19 mensen stemmen dus. En Bloemen weet, als die 2 neder-saxen zetels met de 10 werknemers meestemmen, heeft hij bij voorbaat verloren.
Aan het einde van die dag heeft hij er 7 achter zich, 12 tegen 7 Zijn plan wordt weggestemd, door zijn eigen raad van commissarissen. En de vrouw die de meerderheid heeft georganiseerd, vat haar oordeel die avond samen in 2 woorden. 2 woorden die de volgende dag breed in de Duitse media worden aangehaald. Es reicht, het is genoeg.
Dit is het verhaal van Oliver Bloemen. De man die het niet redt om Volkswagen te redden. En van een industrie, de trots van Duitsland, de motor van Europees grootste economie, die voor onze ogen aan het instorten is.
Je luistert naar High Profile. Een podcast waarin we elke week een persoon portretteren die een belangrijke rol speelt in het nieuws. Voor of achter de schermen. Zorg dat je geen aflevering mist en dat je ons volgt in je Luister-app. En mijn naam is Tom Jesse.
Om te begrijpen wat er op 9 juli in Wolfsburg gebeurde, moeten we eerst even stilstaan bij wat voor bedrijf Volkswagen eigenlijk is. Want Volkswagen is geen gewoon bedrijf. Het is de grootste private werkgever van Duitsland. Bijna 700 medewerkers wereldwijd, ongeveer 300 in Duitsland zelf. Een enorm concern met meer dan tien merken onder één dak. Van Seat tot Audi en van Porsche tot Lamborghini. Het concern is verankerd in de Duitse samenleving op een manier die in Nederland moeilijk voor te stellen is. De deelstaat Neder-Sachsen bezit 20% van de stemrechten. De families Porsche en Piëch hebben samen de meerderheid van de gewone aandelen. En de ondernemingsraad heeft samen met Neder-Sachsen een blokkerende meerderheid in de Raad van Commissarissen.
Dit is dus geen gewoon bedrijf. Dit is een politiek-industrieel complex. En dat complex zit in de diepste crisis in zijn geschiedenis. In 2024 dreigde Volkswagen dat het voor het eerst in zijn bestaan Duitse fabrieken zou moeten sluiten. Na onderhandelingen met de Raad van Commissaris volgde een compromis. 35 banen weg tot 2030, maar geen sluitingen en ook geen gedwongen ontslagen. De rode lijn van de ondernemingsraad hield stand. Althans voorlopig. Maar anderhalf jaar later, deze zomer, blijkt dat niet genoeg. Op 26 juni 2026 wordt duidelijk dat CEO Bloemen alsnog wil doorpakken. 100 banen moeten weg. En vier fabrieken moeten dicht. Tweeënhalf keer zwaarder dan het compromis van daarvoor.
En op 9 juli legt hij dat plan voor aan de raad van commissarissen. De vraag die iedereen die avond stelt is niet hoe kon dit nou gebeuren? Maar de vraag is waarom nu? En waarom hij?
Waarom wordt dit plan gepresenteerd door de man die drie jaar geleden binnenkwam als de rustige technocraat die orde op zaken zou stellen? De man die tegelijkertijd ook CEO van Porsche was. Een dubbelfunctie die niemand voor hem ooit had gehad.
De man van wie iedereen zei, dit is de tegenpol van zijn voorganger. Om die vraag te beantwoorden, moeten we terug. Terug naar Braunschweig 1968
Oliver Bloemen wordt geboren op 6 juni 1968 in Braunschweig, Nederzakse. Een echt autoland. 60 kilometer verderop ligt namelijk Rollsboek, waar Volkswagen dan al de grootste werkgever van de regio is. Hij is de zoon van een middenklasse gezin, gaat naar het gymnasium en kiest voor een studie werktuigbouwkunde. Later promoveert hij in Shanghai, een interessant detail dat later in zijn carrière belangrijk zal blijken. De jonge Bloemen is geen visionair. Hij is een ingineur. Iemand die van processen houdt, van bewegende delen die op elkaar passen. En van fabrieken die draaien. En hij is, volgens iedereen die met hem heeft gewerkt, opvallend rustig. Bloemen luistert, knikt en praat dan pas.
In 1994 begint hij als trainee bij Audi. Van Audi gaat hij naar Seat. In Spanje. Van Seat naar Volkswagen zelf, in Wolfsburg. En in 2013 komt hij aan bij Porsche in Stuttgart. Waar hij in 2015 productievantwoordelijker wordt.
In oktober van dat jaar wordt hij tot CEO gepromoveerd. Hij is dan 47 Bij Porsche bouwt Bloemen in 7 jaar tijd een reputatie op, waar in Wolfsburg jaloers naar wordt gekeken.