Sama - Sama aan tafel! Aflevering 10

**Sam Tanaten** (0:01)
Welkom allemaal bij Samma Samma aan tafel, waar plekken gereserveerd worden om samen de rijke smaken en verhalen uit de moeilijkste cultuur, maar zeker ook van andere culturen, te proeven.

**Sara Sahertian** (0:14)
In dit programma schuiven we niet alleen aan voor een goed gesprek, maar duiken we diep in de tradities, muziek, geschiedenis en gastvrijheid van verschillende gemeenschappen.

**Sam Tanaten** (0:25)
Op zoek naar identiteit, op zoek naar verbinding. Want samen aan tafel?

**Sara Sahertian** (0:31)
Ja, dat is pas gezellig!

**Sam Tanaten** (0:33)
Wij zijn Sam Tanaten.

**Sara Sahertian** (0:36)
En dit is Sama Sama.

**Sam Tanaten** (0:38)
Aan tafel!

**Sara Sahertian** (0:42)
Op zoek naar de Thuis in Drijfkracht. Goedenavond allemaal en welkom bij een nieuwe aflevering van Samme Samme aan tafel. Dit keer niet live vanuit de studio, maar een vooraf opgenomen uitzending vanwege werkzaamheden in onze studio. Van der Haag staat het thema Drijfkracht Centraal.

**Sam Tanaten** (1:01)
Iedereen wordt door iets gedreven. Door een droom, een herinnering, een overtuiging, of misschien wel door de mensen om je heen. Maar waar komt Drijfkracht eigenlijk vandaan?
Zit hij in verhalen waarmee je bent opgegroeid? In tradities die je hebt meegekregen? Of in de keuzes die je zelf hebt gemaakt? In deze aflevering gaan wij op zoek naar wat mensen beweegt. Naar de smaken, ervaringen en achtergronden die hen hebben gevormd. Want wie je bent, waar je vandaan komt, en wat je belangrijk vindt, hebben vaak meer invloed dan je denkt. Wat geeft jouw energie? Wat wil je achterlaten? En wat geef je door aan de volgende generatie?

**Sara Sahertian** (1:36)
Om hierover in gesprek te gaan, hebben we vier bijzondere gasten uitgenodigd. Joni Nussi, Tatjana Venno, Gina Pesulima en Romina Patiasina.

**Sam Tanaten** (1:46)
Welkom bij Sama Sama aan tafel. Wat in het Malijs betekent, samen aan tafel. In de korrel en de vertraging van analoge film, vind ik het anker dat ik nodig heb in deze snel veranderende tijd. Het overlijden van mijn grootvader en mijn eigen emigratie, brachten een fundamentele vraag naar de oppervlakte. Hoe geef ik mijn erf goed door? In deze zoektocht richt ik mijn lens specifiek op de rol van de vrouw. Binnen onze Molukse gemeenschap zijn vrouwen de stille kracht en de onzichtbare lijn tussen generaties. Toch bleef hun onvermoeibare inzet historisch gezien veelal onzichtbaar.
Met het lopende project De Zevende Laag onderzoekt Joni Nussi hoe wij onszelf als Molukse vrouwen zien in een moderne, versnipperende wereld. Wat dragen we over van onze oma's en wat laten we los? Hoe voelt de twijfel? Ben ik wel Moluks genoeg? Onze zoektocht naar verbinding. Joni haar werk is een visuele en persoonlijke verkenning. Een poging om de lijm die ons verbindt weer zichtbaar te maken. Voor onszelf, voor onze oma's en voor de generaties die na ons komen.
Wij mochten Joni Nussi interviewen vanuit het verre Tenerife. Hierbij het interview.
Wat is je lievelingsgerecht om te eten en om te koken?

**Joni Nussi** (3:13)
Dat is een lastige vraag.
Want ik hou van koken, maar nog meer van eten. Als ik één gerecht zou moeten noemen waar je mij wakker voor kunt maken, of waar je mij voor kunt bellen, is dat denk ik toch wel een saté van de barbecue met een lekkere roetjak en lont omrijst. En verder hou ik belachelijk veel van snacks. Bijvoorbeeld een pan of spongecake, die overleeft het bij mij niet heel lang.

**Sam Tanaten** (3:43)
Zou je jezelf kunnen omschrijven wie je echt bent zonder je werk hierin te benoemen? Wat vind je echt leuk?

**Joni Nussi** (3:50)
Wat ik echt leuk vind, is dingen creëren, iets maken. En daar dan met aandacht mee bezig zijn. Vaak is dat iets dat met beeld of beelden te maken heeft, of waarbij ik stil kan zijn. Want mijn vermogen om te spreken over gevoelige dingen of zo, dat is wat minder ontwikkeld, helaas.
Ik ben zorgzaam, al uitzicht dat niet direct in veel kroelen misschien, of complimenten geven. Mijn zorg zit in zorgen, denk ik. Ik ben alle dingen die ik dacht dat ik niet kon zijn of niet had kunnen zijn 23 jaar geleden, of wat dan ook. Je kunt uiteindelijk zoveel.
Ik vind mezelf ook heel rustig. En heel pragmatisch ook wel. Soms ben ik wel een beetje bescheiden misschien, of laat dingen ook liggen als er niet direct respons op komt vanuit een intrisieke motivatie of zo. Of als ik er geen feeling, zeg maar, mee heb. En dat is ook oké. Weet je, je hoeft ook niet alles aan te pakken en ermee door te gaan. Als dat niet jouw interesse heeft, dan kun je het laten liggen. En ik heb de magische kracht om met één blik alles te kunnen zeggen.

**Sam Tanaten** (5:01)
Waarom doe je juist dit werk?