Is het onprofessioneel als ik dingen over mezelf deel?

Laurens (0:04)

Dit is Hulplein voor hulpverleners, een podcast van sociaal.net, waarin we op zoek gaan naar antwoorden op vragen van sociale professionals. Ik ben Laurens.

Priscilla (0:13)

En ik ben Priscilla. Net als Laurens ben ik zelf ook geldverdiener. We werken allebei met jongeren. Laurens als begeleider in een gesloten gemeenschapsinstelling, en ik als coach op Brusselse scholen.

Laurens (0:24)

Maar of je nu met jongeren, ouderen of om het even wie in een kwetsbare positie werkt, het is niet ondenkbaar dat je als hulpverlener wel eens vastloopt. En daarover hebben we het in deze podcast.

Priscilla (0:34)

Samen met jou luisteren naar de vragen van onze collega hulpverleners uit het veld, en bespreken we de tips van experten.

Laurens (0:40)

Welkom bij hulpplein voor hulpverleners. Welkom allemaal bij onze eerste aflevering van hulpplein voor hulpverleners. Laten we eens luisteren naar de vraag die we hebben binnengekregen.

SPEAKER_4 (0:57)

Dit is de hulplijing voor hulpverleners. Stel je vraag na de bieb en wij gaan voor jou op zoek naar een antwoord.

Ot (1:06)

Mijn naam is Ot, ik ben 30 Ik ben crisisbegeleider aan huis bij VZW Sporen binnen de Bijzondere Jeugdzorg. Dat houdt eigenlijk een beetje in dat alle aanmeldingen voor crisis van jongeren van tot 18 jaar die bij het crisismelpunt komen, dat die kunnen doorstromen naar ons en dan kunnen wij daar ofwel een interventie doen ofwel een effectieve begeleiding van vier weken waarin we gaan kijken van wat is de crisis en hoe kunnen we hier een beetje uitgraken om het heel makkelijk te verwoorden en ook welke nazorg kunnen we installeren omdat wij maar heel kort betrokken zijn na die vier weken. Maar wat ik vooral soms een uitdaging vindt is als iemand heel zijn hart en zijn pijnpunten allemaal met je deelt zonder dat jij iets teruggeeft, dan voelt dat denk ik gewoon onveilig. En in dat opzicht vind ik het soms moeilijk om ook niet iets van mezelf daar te leggen. Van bijvoorbeeld, ik weet hoe het is om donkere gedachten te hebben, maar ik vind dat een heel moeilijke afweging, want dat gaat wel uit je rol. En wij leerden op school binnen groepsdynamica inderdaad van je hebt een professionele rol, je deelt niks persoonlijk, je deelt je achternaam zelfs niet, zodat ze je niet kunnen vinden op sociale media. Dus dat is helemaal heel streng. Ja, dat is gewoon een dure grens. Ik heb daar ook geen exacte handleiding voor of zo. Bijna op psychiatrie is dat echt wel not done, dat je dingen gaat delen met jongeren, want dan stellen ze zo je professionele rol als volkverlener in vraag, terwijl ik denk dat het perfect naast elkaar kan bestaan of zo.

Laurens (2:48)

Ik denk dat dat een heel vaak voorkomende vraag is. Ik zelf werk in de bijzondere jeugdzorg, in een gesloten gemeenschapsinstelling. Daar komen allerlei verhalen naar boven. Dus om een gesprek vaak niet als een veroor of zo te laten lijken, dan deel ik ook wel dingen. Maar ik ben begonnen als op mijn 22 jaar. En dat was wel echt zoeken.

Ik ben zo gestart met wat meer hierarchisch zijn of zo. We hebben toch wat meer afstand te bewaren, want ze hebben feiten gepleegd en je moet toch wel direct zijn en toch wel laten zien dat je niet met je laat zollen of zo. En nu bijna acht jaar verder is dat wel... Ik kijk daar helemaal anders naar. Dat buikgevoel is ook helemaal anders. En ik deel ook wel dingen. Maar ik gevoel het wel aan, denk ik, van hier is er ruimte en wordt dat wel oprecht aan vaart van een jongere. En vaak merk ik dan wel dat er ook wel dingen terugkomen van die persoon. Dus dan zien die ook van, ah, die heeft ook wel problemen. Die is ook niet perfect, want vaak heb je een begeleider of zo, dat is zo'n superman of zo, of supervrouw, maar dat is dus niet. En die heeft ook eens een mindere dag. En dan zie je inderdaad wel dat dat gesprek wel wat veiliger wordt en dat die ook wel zien van, ah, oké. En ik denk in al die jaren dat mijn vertrouwen daarin bijna amper tot niet misbruikt is. En meestal als ik dan vanuit een ik praat of zo, ik voel mij zo.

Ik heb vandaag een mindere dag, ah, weet je, bij mij vroeger was dat ook wel, dat ik dat dacht of voelde. En dan is dat zo, ah ja, oké. Dus, maar ik weet niet hoe dat bij u is.

Priscilla (4:13)

Ik merk gewoon in mijn job als educatief medewerker dat jongeren gewoon heel vaak ook vragen van hoe is dat voor u? Ja.

Laurens (4:23)

Uit zichzelf al eigenlijk?

Priscilla (4:24)

Ja, hoe ervaart jij dat? Omdat dat ook een menselijk ding is om te doen. Als je met mensen praat en als iemand iets vertelt, moet die vaak ook weten hoe dat voor u is of hoe jij dat ervaart. Ik denk zeker dat de jongeren waarmee wij werken, dat er heel veel zijn die het heel moeilijk vinden om bepaalde dingen over hun eigen te delen. Dat het zelfs belangrijk is om iets over je eigen te kunnen delen zodat zij weten dat het een veilige situatie is, dat het een misselwerking is. Ik wil dat er gradaties in zijn in wat je allemaal kunt zeggen en dat je daar heel hard op moet letten. Ik denk ook dat dat heel moeilijk is, omdat er niet echt een vaste wetenschap is over wanneer je te veel deelt en wanneer je te weinig deelt.