#86, Wanneer wordt het makkelijker? (dit is het eerlijke antwoord)

Karina (0:02)

Welkom bij de Human Design Podcast bij Carina. In deze podcast gaan we op reis in de wereld van Human Design, zodat jij meer bewustzijn, meer zelfacceptatie en meer zelfliefde zal krijgen. Want uiteindelijk is alles liefde.

Hey, en welkom bij een nieuwe aflevering van de Human Design Podcast bij Carina. En ik wil in deze aflevering eigenlijk gewoon eventjes delen waar ik nu in zit. Want ik weet gewoon dat het weer mensen inspireert, motiveert om daar gewoon mee aan de gang te gaan. En de afgelopen weken, als je trouwens deze podcast hebt geluisterd, de afgelopen weken, of je je volgt mij op Instagram of op Facebook, dan weet je dat de afgelopen weken best wel intens geweest zijn voor mij. Wij zijn, begin februari zijn wij teruggekomen van een wereldreis. En eigenlijk een paar weken later is mijn moeder heel ernstig verbrand geraakt. En dat heeft toch wel een enorme impact gehad. Zowel op mij als dochter, maar ook op mij als moeder voor mijn eigen kinderen. Want op zo'n moment ben je nog zelf aan het verwerken, maar je voelt ook meteen, oké, ik heb hier nog twee kinderen rondlopen, die hebben mij ook nodig.

En wat het voor mij nog veel bewuster maakte, is hoe verschillend zij er eigenlijk mee omgaan. Mijn zoon is acht en hij is echt heel gevoelig, extreem gevoelig. En hij heeft een ongedefineerd solar plexus binnen zijn Human Design. Dus hij voelt dus niet alleen die emoties van zichzelf, maar hij voelt die dus ook van mij en van de omgeving. En dat komt bij hem dus natuurlijk nog extra sterk binnen. Dus als er spanning is, of verdriet is, of onrust is, dan pakt hij dat dus ook meteen op. En dan waren er nog oudergesprekken waar hij ook altijd heel zenuwachtig voor is. Dus hij heeft de afgelopen weken ook gewoon echt wel wat slechter geslapen daardoor. Mijn dochter heeft een open g-center. Dus haar gevoel van richting en identiteit en liefde beweegt heel erg mee met de omgeving. Dus ook zij voelt vijloos aan wat er eigenlijk speelt. En dat maakt dat deze periode voor mij eigenlijk nog wel wat intenser eigenlijk is. Omdat je niet alleen zelf door iets heen gaat, maar je ziet ook gewoon heel erg wat het met jouw kinderen doet. En tegelijkertijd zitten we nu sinds vorige week eigenlijk ook nog in een fase, waarin mijn vader, mijn schoonvader, die is gewoon heel erg ziek door zware Alzheimer. En hij eet niet meer en drinkt niet meer. En zit aan de morfine. Dus ja, je kan je voorstellen dat er op dit moment gewoon heel veel tegelijk gebeurt. En dat zal jij misschien ook wel gewoon herkennen. Dat het leven soms niet één ding tegelijk geeft, maar gewoon alles tegelijk. En dat je gewoon even denkt van, oh, kan het even rustig? Kan ik even ademhalen? Maar dat er dan alweer het volgende komt. En juist in zulke momenten merk ik ook bij mezelf, dat er dan zo'n stemmetje weer komt. Wanneer wordt het weer even wat makkelijker? Gewoon even licht, even ruimte. En misschien herken je het ook wel op jouw manier of in jouw leven. Dat je bezig bent met jezelf, met groeien, met dingen aankijken. Misschien ook met human design. Maar dat je ergens ook wacht op het punt waarop het eigenlijk makkelijker wordt. En dat is zo'n menselijke vraag. Wanneer wordt het makkelijker? Wanneer voelt het weer lichter? Wanneer komt er een moment waarop je even niet alles hoeft te dragen? En ik denk eerlijk gezegd dat heel veel vrouwen, waarschijnlijk ook mannen hoor, daar ergens op zitten te wachten. Zeker mensen die gewoon al heel veel hebben meegemaakt. Of vrouwen die heel gevoelig zijn. Of die heel veel voelen, veel oppakken, heel veel dragen. Vrouwen die heel sterk lijken aan de buitenkant. Maar van binnen gewoon heel erg verlangen naar rust. Naar zachtheid, naar overzicht. Naar iets wat even gewoon niet zo intens voelt. En toch, als ik eerlijk kijk naar mijn leven, ja, dan zie ik ook dat de momenten die mij het meest gevormd hebben, dat zijn nooit de makkelijke momenten geweest. Dat zijn nooit de momenten geweest waarop alles vanzelf ging. Het zijn nooit de momenten geweest waarop ik dacht, oh heerlijk, het is comfortabel, lekker rustig, veilig, overzichtelijk. Nee, het waren echt die momenten waarop ik het gewoon even niet weet. Of niet wist en waarop ik geen control had. Waarop ik voelde van, oké, nu word ik echt gevraagd om groter te worden dan ik gisteren was. En ik denk eigenlijk ook dat dat precies is waar groei over gaat. Niet over dat alles ineens verdwijnt wat moeilijk is. Of niet over dat jij op een punt komt waarop je nooit meer geraakt wordt. Of niet over dat jij zo goed geheeld bent dat het leven jou niks meer doet. Maar dat jij eigenlijk iemand wordt die zichzelf kan dragen. Ook als het leven beweegt. En ja, dat is gewoon echt iets anders. Want ik denk dat we soms onbewust bezig zijn met persoonlijke ontwikkeling, met spiritualiteit, met human design, met healing. Alsof we eigenlijk hopen dat het ons op een dag gewoon een soort van vrijstelling geeft. Alsof we hopen, als ik dit goed genoeg doe, dan wordt het leven zachter voor mij. Dan word ik niet meer zo geraakt. Dan weet ik eindelijk precies wat ik moet doen. Dan voel ik me altijd stevig. En dan ben ik er. Maar mijn mening is dat het niet zo werkt. Volgens mij is het niet van, oké, ik doe alle inner work en dan heb ik een free pass. Volgens mij is het veel eerder. Hoe meer jij groeit, hoe meer het leven jou ook uitnodigt om te leven vanuit wat je geleerd hebt. Dus niet alleen weten wie je bent, maar het ook zijn. Niet alleen begrijpen wat jouw design zegt, maar het ook belichamen. Niet alleen voelen waar jij gevoelig bent, maar ook verantwoordelijkheid nemen voor wat je daarmee doet. En dat laatste stukje, daar zit voor mij zo ontzettend veel kracht in. Want op het moment dat jij stopt met wachten op zo'n free pass, dan gaat er iets gebeuren. Want dan ga je stappen uit die houding van wanneer wordt het nu makkelijker, en stap je veel meer in van oké, als dit nu is wat er is, wie wil ik dan zijn in dat moment? Ja, en dat is natuurlijk wel een heel andere energie. En dat is volgens mij die energie van volwassen worden. Niet hard, niet streng, niet jezelf wegduwen, maar wel van, oké, ik ben hier, dit is wat er is en ik ga mezelf hierin dragen. En ik denk dat heel veel vrouwen dat best wel spannend vinden. Want wij zijn gewoon opgegroeid met die twee uitersten. Of je hebt geleerd om super streng voor jezelf te zijn, om door te gaan, niet zeuren, gewoon doorgaan. Of je hebt juist geleerd om heel erg in je gevoel te blijven hangen. Heel erg bezig te zijn met alles wat het met je doet. Heel erg te zoeken naar zachtheid, naar bevestiging, naar begrip. Maar voor mij, je persoonlijk zit die kracht echt niet in een van die twee. Die kracht zit in allebei. Dat je én zacht kan zijn voor jezelf, maar ook heel eerlijk kan zijn naar jezelf. Dat je jezelf kan troosten, maar jezelf ook kan terugroepen. Dat je kunt zeggen van ja, dit is veel, ja, dit doet pijn, dit raakt mij ontzettend. Maar dat je ook zegt, ik ben niet machteloos hiervan. Ik ben hier niet alleen maar een slachtoffer daarvan. Ik mag kiezen hoe ik hiermee omga. En dat is echt iets anders dan doen alsof alles oké is. En ik wil dat ook heel duidelijk zeggen, want soms hoor ik van die dingen of zie ik het op Instagram, of hoor ik het in een podcast. En dan lijkt het alsof je niet verdrietig mag zijn, of dat je niet boos mag zijn, of dat je niet mag instorten. Maar dat bedoel ik helemaal niet. Je mag voelen, je mag verdriet hebben, je mag het oneerlijk vinden, je mag moe zijn, je mag het gewoon even niet weten. Alleen, je moet daar niet gaan wonen. En dat is het verschil. Je mag door iets heen bewegen, maar je hoeft daar niet jouw identiteit van te maken. En ik denk dat dat op dit moment in de wereld ook zo ontzettend belangrijk is, omdat als wij leren ons gevoel serieus te nemen, zonder dat wij dat gevoel altijd de leiding geven, en als wij leren om ruimte te maken voor die emotie, zonder dat wij daar onze waarheid van maken, want zeker als jij gevoelig bent, en ik schaar me daar eigenlijk zelf ook wel over, ik heb dat eigenlijk wel jaren gedacht, van ik ben eigenlijk niet zo gevoelig, maar dat was meer het masker, de hardheid die ik laat zien aan de wereld, maar eigenlijk ben ik gewoon heel erg gevoelig, net zoals heel veel andere vrouwen in mijn wereld dat zijn. Dat je echt alles kan voelen, dat je die twijfel echt voelt, dat je die angst echt voelt, dat je die overwhelm, die onzekerheid, dat je dat echt voelt. Maar iets voelen betekent niet automatisch dat het de richting is die jij moet volgen. En dat is waarom Human Design voor mij zo waardevol is. Niet omdat het een label is, of omdat je in een hokje wordt gestopt, maar omdat het je helpt te herinneren aan hoe jij van nature beweegt. En dat is zo belangrijk in tijden waarin alles schudt. Want nu kijk ik nog alleen maar op micro-niveau naar mijn leven. Maar als je verder gaat trekken wat er nu allemaal gebeurt in die wereld, dan word je toch helemaal gek als je daar helemaal over nadenkt. Want als het leven heel erg intent is, dan gaan we vaak weg van onszelf. Tenminste, ik doe dat heel erg en ik weet bijna zeker dat jij dat ook doet. Dat jij gaat overanalyzeren, dat jij alles wilt gaan controleren, dat je heel erg die bevestiging gaat zoeken, dat je heel hard gaat werken of dat je juist helemaal stil valt. Dan schiet je dus eigenlijk in die overleving. En juist dan is het zo waardevol om terug te gaan naar, oké, wie ben ik eigenlijk? Hoe werk ik eigenlijk? Wat is eigenlijk kloppend voor mij? Voor mij als Manifesting Generator betekent dat bijvoorbeeld, ik ben echt niet gemaakt om alles van tevoren uit te denken. Ik kom niet tot mijn kracht door eindeloos te blijven nadenken tot ik zekerheid voel. Ik kom tot mijn kracht door in beweging te komen, door te reageren op wat het leven mij laat zien, door te voelen hier gaat mijn energie van aan. Of juist helemaal niet. En dat klinkt misschien heel simpel, maar het is echt wel een hele andere manier van leven. Want dat vraagt vertrouwen. En laten we eerlijk zijn, vertrouwen is makkelijk, als alles lekker loopt. Maar echt vertrouwen? Ja, dat leer je pas als je midden in de chaos nog steeds verbonden blijft met jezelf. Niet perfect, niet zonder tranen, niet zonder twijfel, maar wel verbonden. En ik denk dat dat ook precies is waar zoveel vrouwen nu naar verlangen. Niet naar een leven zonder uitdagingen, maar naar een versie van zichzelf die niet meer omvalt van elke uitdaging. Naar een versie van zichzelf die voelt oké, ik ben gevoelig, maar ik ben niet zwak. Oké, ik voel veel, maar ik verlies mezelf niet. Ik word geraakt, maar ik blijf wel bij mezelf. Dat is krachtig. En ik denk ook dat dit het moment is waarop je dus heel eerlijk mag zijn over die quick fix mentaliteit waarin onze samenleving op dit moment heel erg zit. We leven in een tijd waarin alles snel moet. Alles moet beter, alles moet snel helder, snel geheeld, snel succesvol, snel rust. Ik zie het ook in Human Designland. Oké, geef je gegevens door, bestel dit, en binnen 10 minuten heb je je chart in je mail zitten. En ik doe dat niet, want ik vind het gewoon heel erg fijn om dat niet via de computer te laten gaan. Ik wil zelf jouw chart zien, ik wil zelf kijken van oké, waar zit het in? Ben jij een mentale projector? Ben jij een klassieke projector? Of een energy projector? Wat voor emotionele golven heb jij? Wat hoort er dan precies bij? Dat zijn dingen voor mij die gewoon ontzettend belangrijk zijn, omdat ik denk dat daar net de crux in zit. In bijvoorbeeld een schriftelijke reading, weet je? Je kan een schriftelijke reading gewoon natuurlijk zo uit laten stromen door de computer, of uit laten printen door de computer. Maar voor mij is dat het niet.