#84, Waarom je jezelf verliest in relaties (en hoe je terugkomt naar je hart)

Karina (0:02)

Welkom bij de Human Design Podcast by Carina. In deze podcast gaan we op reis in de wereld van Human Design, zodat jij meer bewustzijn, meer zelfacceptatie en meer zelfliefde zal krijgen. Want uiteindelijk is alles liefde.

Hey, en supertof dat je weer luistert naar een nieuwe aflevering van de Human Design Podcast by Carina. En misschien heb je het afgelopen weken wel gezien op mijn socials. Ik zie er best wel een beetje moe uit. En dat heeft nou niet per se te maken met dat ik volgende week 41 word, of dat ik het extreem druk heb. Nou, ik heb het wel druk, maar dat geeft me dat eigenlijk wel. Gewoon echt mijn signature gevoel. Daar krijg ik heel veel voldoening van. Maar soms gebeurt er eigenlijk iets in je leven waardoor je ineens gewoon niet meer zo goed kan voelen. Je blijft wel doorgaan en alles blijft draaien. Mijn bedrijf, de kinderen, het huishouden. Maar ergens lijkt er alsof je er niet helemaal mee bent. En de afgelopen weken leefde ik eigenlijk wel een beetje zo. Mijn moeder is nu ongeveer een maand geleden, denk ik, heel ernstig verbrand geraakt in haar gezicht en haar hals. En vanaf dat moment ging er eigenlijk iets in mij aan. Of misschien juist eigenlijk wel uit. Ik ging eigenlijk in een soort van overlevingsstand. Ik bleef wel heel erg functioneren. Ik bleef heel erg zorgen. Ik bleef doorgaan. Ik ging elke dag naar mijn vader toe. Want mijn moeder lag dus in het brandwondencenter. Maar mijn vader is gewoon niet meer zo heel goed ter been. En die kan eigenlijk gewoon niet zo heel erg goed voor zichzelf meer zorgen. Dus daar was ik veel. Een paar keer per week naar mijn moeder. Dat was een uurtje rijden. Dat was in Gent.

Als het verkeer mee zat, had je een uurtje rijden, een uurtje bij je moeder zijn en weer een uurtje terug. Tussendoor ging ik ook nog zorgen van mijn oma van 90, die eigenlijk een straat verder woont. Want daar ging mijn moeder heel vaak naartoe. Dus dat nam ik dan een stukje op me. Nou ja, dan natuurlijk mijn bedrijf. Alles leek gewoon door te lopen. Maar van binnen ging ik eigenlijk steeds verder van mezelf af. Ik merkte dat eigenlijk al heel snel. Dat ik dan een soort van masker opzet, een soort van schild om me heen zet.

En ik zag het ook, maar ik heb het wel gewoon laten doorgaan, omdat ik op dat moment eigenlijk niet anders kon. Dat is eigenlijk ook precies hoe je patronen werken. Want zo werkt het ook gewoon. Je leven beweegt in fases. Je leven is niet alleen maar dat je op een eilandje zit, helemaal alleen, en dat alles goed gaat. Nee, het leven is juist met andere mensen, beweegt in fases, steeds opnieuw ergens ingeduwd worden, en dat je dan weer een laagje dieper mag gaan. Deze keer voelde het niet echt als een hele bewuste keuze. Wij zijn natuurlijk nog niet zo heel lang terug van onze reis, wat echt helemaal fantastisch was. En ik vond het al best wel lastig om weer terug in het normale leven, even tussen aanhalingstekens te gaan. Vond ik al best wel lastig, omdat we allemaal gewoon op te pakken en in die routine weer helemaal terug te komen. Maar goed, nu werd ik er helemaal in gegooid, door wat er met mijn moeder is gebeurd. En gelukkig is ze nu weer thuis hoor. Sinds 1,5 week heeft ze een huidtransplantatie ondergaan, dus we moeten nog regelmatig even op controle. Ik ben daar wel nog bijna elke dag om de was te doen of te stofzuigen. Nou ja, whatever. Dat is ook niet zo heel erg. Maar in die overlevingsstand van de afgelopen weken merkte ik gewoon dat mijn hart eigenlijk een beetje langzaam naar de achtergrond aan het gaan was. En dat is niet omdat ik dat nou per se wilde. Maar het voelde eigenlijk gewoon wat veiliger om minder te voelen, om sterk te blijven, om door te gaan. En toch, ergens onder die laag bleef er wel iets roepen. Want ik merkte dat ik zoveel behoefte kreeg aan stilte, aan vertragen, aan weer even zakken in mezelf, aan mijn hart. En dat vond ik eigenlijk misschien nog wel het lastigste. Want ik merkte dat ik het eigenlijk niet zo goed kon vinden de afgelopen weken. Want in plaats van dat ik juist ging vertragen, ging ik juist extra werk opnemen. Lanseerde ik nog een hele nieuwe, een hele, allemaal nieuwe masterclasses met 12 verschillende profielen. En heb ik nog een werk- en richtingereading, waar ik veel te veel werk aan kwijt was, wat ik wel heel leuk vond om te doen hoor. Maar was ik veel meer kwijt aan tijd, dan dat ik daadwerkelijk had gedacht. En dat is allemaal niet erg, maar dan in plaats van dat ik juist kon vertragen, ging ik juist veel sneller doen. En ik kon het eigenlijk niet zo goed vinden. Ik kon ook niet echt een meditatie vinden die daar heel erg goed bij paste. Iets wat eigenlijk niet te zweverig was, maar ook niet te oppervlakkig bleef. Iets wat me eigenlijk weer terugbracht naar mijn hart. Dus toen dacht ik, dan maak ik het maar zelf. Omdat ik voelde van, dit is eigenlijk wat ik nu precies nodig heb. En terwijl ik daar weer ruimte voor maakte, werd ik eigenlijk ook weer opnieuw teruggetrokken naar mijn eigen werk, naar mijn eigen cursus die ik daarover heb gemaakt, naar ontdek jouw hart. En ik heb die al meerdere keren doorlopen. Ik heb hem één keer gewoon bij de gene keys zelf doorlopen. En ik heb hem zelf, mijn eigen cursus heb ik dus ook al onderlopen. En juist nu ook weer voel ik weer hoe diep dat wel niet gaat. Human Design is echt super tof. Maar die gene keys, jongens, die gaan toch eens even de diepte in. En elke keer weer, als ik daar opnieuw in duik, dan ontdek ik weer iets nieuws aan mijn relaties, mijn familie, mijn leven. Dat het niet zomaar is. Het spiegelt me zo enorm hard. En het raakt precies die plek waar mijn hart zich dan sluit. En waar het dus ook weer open mag. En mijn leven brengt me eigenlijk dan precies daar waar ik nog iets te voelen heb. En dat is niet omdat er iets mis met mij is, maar omdat er eigenlijk gewoon iets gezien wil worden. En wat ik al zei, die emoties van mij, die heb ik de afgelopen weken echt wel een beetje dichtgezet. En die vragen nu weer, sinds eigenlijk vorige week, voel ik gewoon die vragen nu weer om gevoeld te worden. Om heel zacht gevoeld te worden, zonder oordeel. En misschien is dat wel het meest confronterende, is dat mijn hart diep van binnen altijd open wil blijven. Zelfs als dat dus heel veel pijn doet, of zelfs als dat dus heel moeilijk is. En dat is niet echt de meest makkelijke weg, want dat betekent dat je gewoon heel, heel eerlijk moet zijn naar jezelf. Dat je moet toegeven dat je niet alleen heel sterk bent, maar ook heel moe bent. Dat je niet alleen heel veel liefde geeft, maar jezelf soms ook verliest. En dat je niet alleen open bent, maar dat je dus ook dicht gaat. En misschien is daar ook wel die ingang. En dat is niet om mezelf te fixen, want daar ben ik echt een tegenstander van. Ik denk dat we helemaal niks te fixen hebben, maar ik ben wel van mening dat je jezelf weer mag ontmoeten. En als je dat nou ook voelt, die meditatie, want hij heeft mij echt heel veel geholpen. Ik voeg hem ook toe deze week aan ontdek jouw hart. En ontdek jouw hart zet ik nu ook weer even in de spotlights. Er zit ook weer een actiekorting op deze week. Omdat ik gewoon weet dat ik niet de enige ben die dit voelt. En ik ben niet iemand die alles weet. En bij elke reading geef ik dat ook aan. Dat zal iedereen ook behamen die bij mijn reading heeft geboekt. Ik geef ook gewoon aan. Ik weet niet alles. Heb je vragen? Kan ik ze beantwoorden? Geef ik een antwoord op? Doe ik dat niet? Kom ik er later nog op terug? Ik ben niet een persoon die alles weet. Ik ben iemand die ook midden in haar eigen rij zit. En ik ben iemand die ook weer steeds opnieuw leert hoe ik mijn hart weer opnieuw kan openen. Zelfs als dat dus ook een beetje pijn doet.