#82, Waarom je hoofd je beslissingen saboteert (en je lichaam het antwoord al weet)

Karina (0:02)

Welkom bij de Human Design Podcast bij Carina. In deze podcast gaan we op reis in de wereld van Human Design, zodat jij meer bewustzijn, meer zelfacceptatie en meer zelfliefde zal krijgen. Want uiteindelijk is alles liefde.

Hey en welkom bij een nieuwe aflevering van de Human Design Podcast bij Carina. En vorige week heb ik jullie een experiment gegeven. Misschien herinner je het nog. Ik nodigde je namelijk uit om een week lang beslissingen te nemen volgens jouw autoriteit. Dus niet vanuit je hoofd, niet vanuit logica, niet vanuit wat andere mensen denken dat goed voor jou is, maar echt vanuit jouw eigen innerlijk compas, vanuit jouw autoriteit. En vandaag wil ik dan ook eens samen met jou gaan terugkijken op die week. En dat is niet om te beoordelen of je het goed hebt gedaan, om te kijken of jij de perfecte human design student bent, maar meer om te kijken wat je nu eigenlijk ontdekt over jezelf. Want dat is eigenlijk waar het hele experiment over gaat. Niet over perfect zijn, maar over bewust worden. Misschien ging het supergoed, misschien voelde je voor het eerst, oh dit bedoelen ze met autoriteit. En misschien was het ook helemaal niet zo duidelijk. En misschien vergat je het experiment wel regelmatig. Misschien merkte je dat je toch weer keuzes ging maken met jouw hoofd. Of misschien voelt hij wel helemaal niks. En als dat zo is, wil ik dat je één ding meteen weet. Dat is compleet normaal. Sterker nog, voor de meeste mensen is dat eigenlijk precies wat er gebeurt. Want bijna niemand heeft geleerd om te luisteren naar zijn lichaam. We hebben allemaal geleerd om te denken. We hebben geleerd om te analyseren, om dingen goed te overwegen, om lijstjes te maken met voor- en nadelen.

En dat voelt vaak de volwassen manier is om beslissingen te nemen. Maar wat ik vorige week ook al aangaf in Human Design, kijken we daar heel anders naar. Daar zeggen we eigenlijk, jouw hoofd is helemaal niet bedoeld om die beslissingen te nemen. Jouw hoofd is bedoeld om informatie te verwerken, om dingen te begrijpen, om ideeën te delen met andere mensen. Maar echt niet om te bepalen welke richting jouw leven op moet gaan. Want jouw hoofd kan namelijk voor elke keuze wel honderd redenen bedenken. Waarom iets wel goed is, waarom iets niet goed is. Jouw hoofd kan zelfs een keuze rationaliseren waarvan je lichaam eigenlijk al lang voelt dat het niet kloppend is. En dat is precies waarom er zoveel mensen vastlopen. Ze proberen hun leven te sturen vanuit hun mind. Maar hun mind blijft twijfelen, blijft analyseren, blijft rondjes draaien. En daarom is je autoriteit zo belangrijk. Want dat is jouw innerlijke beslissingssysteem. Het is het mechanisme in jouw lichaam dat je helpt voelen. Wat is kloppend voor mij? Wat is niet kloppend voor mij? Waar gaat mijn energie heen? Of wat trekt juist de energie uit mij? Je autoriteit is echt een intern kompas dat je helpt te navigeren door het leven. En het mooie is, je hoeft dat kompas dus helemaal niet te bedenken. Het zit al in jouw systeem. Maar heel veel mensen zijn er gewoon heel ver van verwijderd geraakt. Dat ze het gewoon bijna niet meer horen. En dat is eigenlijk precies waarom ik jullie ook dat experiment gaf. Niet om ineens perfecte beslissingen te nemen, maar om weer te beginnen met luisteren. Want zodra jij begint te experimenteren met jouw autoriteit, dan gaat er iets interessants gebeuren. Je begint namelijk te merken hoe vaak je automatisch naar jouw hoofd gaat. Bijvoorbeeld, je krijgt een uitnodiging en in plaats van dat je eerst voelt, wil ik dit eigenlijk? Gaat jouw hoofd meteen aan en denk je, oké, is het handig? Pas het in mijn agenda? Wat vinden andere mensen hiervan? Moet ik misschien gewoon gaan? En voordat je het weet, heb je een beslissing genomen. Zonder dat je eigenlijk hebt gevoeld wat jouw lichaam hiervan vindt. En dat gebeurt niet één keer per dag, maar dat gebeurt de hele dag door. We maken namelijk honderden kleine beslissingen per dag. Ga ik hierheen? Zeg ik ja? Zeg ik nee? Neem ik rust? Begin ik aan dit project? En al die beslissingen bij elkaar vormen uiteindelijk de richting van jouw leven. Dus de vraag is niet alleen wat voor keuzes maak jij, maar vooral vanuit welk systeem maak jij die keuzes? Is dat vanuit je hoofd? Of is dat vanuit je autoriteit? En als jij heel eerlijk bent, dan is er een hele grote kans dat je tijdens dit experiment hebt ontdekt dat je hoofd ontzettend luid is. Misschien merkte je dat je bleef analyseren. Misschien merkte je dat je steeds zekerheid wilde. Misschien merkte je dat je bang was om een verkeerde keuze te maken. En dat is heel interessant. Want vaak denken we dat dat overthinking, dat overdenken, betekent dat we heel slim bezig zijn, dat we het goed doen. Maar heel vaak is het eigenlijk iets anders. Het is een poging om controle te houden. Want jouw hoofd probeert zekerheid te creëren. Het probeert alle mogelijke scenario's te voorspellen. Maar het probleem is, je kunt het leven niet volledig voorspellen. Dus jouw hoofd blijft denken, die blijft zoeken, die blijft twijfelen. En precies daarom wil ik dus in deze aflevering niet alleen praten over dat stukje autoriteit, maar ook over iets dat daar direct mee is verbonden, namelijk, hoe kom je uit je hoofd? Want zolang jij volledig in jouw hoofd zit, is het bijna onmogelijk om jouw autoriteit te horen. Want ik heb een paar afleveringen geleden al gezegd, als jouw zenuwstelsel constant aanstaat, is hetzelfde wanneer je volledig in jouw hoofd zit. Je lichaam fluistert, maar jouw hoofd is aan het schreeuwen. En daarom wil ik het in deze aflevering ook echt gaan hebben, waarom we vast zitten in ons hoofd. Waarom overthinking eigenlijk gewoon een vorm van controle is, en waarom je autoriteit zo subtiel kan zijn. Maar ook heel veel praktische manieren om weer terug in jouw lichaam te komen, zodat jij weer kan voelen wat kloppend is. Niet alleen heel theoretisch, maar juist in het dagelijks leven, want dat is uiteindelijk waar humanisein over gaat. Niet over kennis, maar over experimenteren met jezelf. En misschien heb je het al een beetje gehoord, maar ik ben echt ontzettend verkouden. Mijn dochtertje was vorige week kwam thuis en ze is nogal een knuffelkond. Ze heeft een kanaal 3740 en dat staat heel erg voor tactiel, dus knuffelen. En als ze merkt dat ze inderdaad in haar emotionele golf zit, dan helpt het haar heel erg om te knuffelen, kusjes te geven. Ze was dus super verkouden en dat heb ik dus nu dus overgenomen. Dus als je denkt van nou, Karina, je klinkt een beetje nasaal, dat klopt helemaal, want ik ben gewoon een beetje een beetje snonderig. Maar goed, ik heb het net gehad over dat experiment van vorige week, over dat luisteren naar jouw autoriteit. En misschien merkt je toen, toen ik het daarover had, al gelijk weer iets heel interessants. Namelijk, hoe snel je weer in je lichaam, in je hoofd komt. Want je probeert te voelen wat kloppend is, en je hoort het gelijk weer. Ik zei het net al met die uitnodiging. Dat je gaat denken, wat als het niet slim is? Misschien moet ik hier nog even over nadenken. Wat zouden andere mensen doen? En voordat je het weet, zit je weer in een volledige analyse. Maar dat is dus helemaal niet vreemd. Want bijna niemand van ons heeft geleerd om te leven vanuit zijn lichaam. We zijn allemaal op een bepaalde manier geconditioneerd om in ons hoofd te gaan leven. En als je terug gaat kijken naar jouw jeugd, dan zie je dat eigenlijk ook vaak heel erg duidelijk. Als kind voelen we gewoon heel erg veel. Kinderen weten vaak precies waar ze wel zin in hebben, waar ze geen zin in hebben, wanneer iets niet goed voelt. Maar al heel snel beginnen we daar eigenlijk opmerkingen over te krijgen. En misschien herken je het zelf wel, van je eigen jeugd of als je zelf ouder bent, dat je dit zegt tegen je kinderen. Doe niet zo moeilijk, denk even na, dat is toch logisch. Of dat je zegt, je moet dit gewoon doen. En heel langzaam leren we dan dat denken belangrijker is dan voelen. We leren dat logica betrouwbaarder is dan intuïtie. Dat rationeel zijn dat dat heel volwassen is. Dat luisteren naar je lichaam soms zelfs een beetje irrationeel is. Dus wat gebeurt er? We beginnen steeds meer te vertrouwen op ons hoofd. En steeds minder op ons lichaam. En dan is er nog iets heel erg interessant aan de mind. Want onze mind, ons hoofd, houdt van controle, van voorspelbaarheid. Je hoofd wil weten wat gaat er gebeuren? Wat is de uitkomst? Is iets veilig? Dus wanneer jij een beslissing moet nemen, dan probeert je hoofd eigenlijk alle mogelijke scenario's al te bedenken. Wat als dit gebeurt? Wat als dat gebeurt? Wat als ik spijt krijg? Maar het probleem hierbij is, het leven is niet volledig voorspelbaar. Dus jouw hoofd kan blijven denken, blijven analyseren, blijven zoeken naar zekerheid. En daardoor ontstaat er iets wat heel veel mensen kennen. Dat constante denken, dat overthinking. Veel mensen denken dat als ze maar denken dat ze blijven denken, dat dat betekent dat ze dus heel zorgvuldig zijn, dat ze een hele goede beslissing willen nemen. Maar vaak betekent het eigenlijk iets anders. Dat overdenken van jou, dat is een poging om alle onzekerheid weg te nemen. Maar dat is onmogelijk. Jij kan namelijk niet denken tot absolute zekerheid. Je kunt alleen blijven nadenken. En dat zie je heel vaak bij mensen die zeggen, of ik weet het gewoon nog niet, of ik moet er nog over nadenken. Maar ondertussen denken ze er al weken over na. En dan voelen ze zich alleen maar meer verwart. En ook in de psychologie zie je daar een heel interessant onderscheid. Dat is een gedragseconoom, Daniel Kaneman, en die beschreef eigenlijk twee systemen in ons brein. System 1 en System 2 System 1 is heel snel, intuïtief, automatisch lichaamsgericht. System 2 is langzaam. Dat is dat analytische, dat logische, dat bewust nadenken. En beide systemen hebben een functie. Maar in onze Westerse cultuur vertrouwen we bijna volledig om System 2 We denken dat goede beslissingen altijd moeten komen uit analyse. Maar heel veel beslissingen in het leven zijn eigenlijk niet puur logisch. Denk eens aan relaties. Op wie je voor verliefd wordt. Dat is niet logisch. Karrierekeuzes, creatieve projecten, waar jij wilt wonen. Dat zijn keuzes die je vaak veel beter kan voelen wanneer je in lijn bent met jouw lichaam. En dat is precies waar autoriteit binnen Human Design over gaat. En hier wordt het dus interessant. Want jouw autoriteit zit in jouw lichaam. Maar als jouw hoofd constant actief is, dan overstemt het jouw lichaam. En jouw lichaam geeft soms een heel subtiel signaal. Een kleine expansie of een kleine contractie. Of een heel rustig gevoel van ja, of een gevoel van weerstand. Maar jouw hoofd, dat gaat er meteen overheen. Die begint te analyseren, die wil redenen hebben, die wil uitleg hebben. Maar jouw lichaam werkt niet zo. Jouw lichaam voelt gewoon. En dan is er nog iets wat vaak meespeelt. Veel mensen voelen hun lichaam eigenlijk nauwelijks. En dat is niet omdat ze het niet kunnen, maar omdat ze het simpelweg niet meer gewend zijn. Veel mensen zitten de hele dag achter een scherm, zitten de hele dag in hun hoofd, bezig met plannen maken, bezig met nadenken. En dan is er gewoon heel weinig ruimte voor stilte, voor voelen, voor lichaamsbewustzijn. Dus wanneer iemand dan voor het eerst hoort luisteren naar je autoriteit, dan denken ze, maar ik voel helemaal niks. En dat is niet omdat jouw autoriteit er niet is, maar dat is omdat jouw systeem zo gewend is geraakt om in je hoofd te gaan leven. Maar het interessante is, is wanneer jij weer langzaam contact gaat maken met jouw lichaam, jouw autoriteit vaak vanzelf weer duidelijk wordt. En dat is niet omdat je het gaat forceren, maar dat is omdat je ruimte maakt. Want jouw autoriteit werkt eigenlijk een beetje zoals een kompas. Een kompas vertelt je niet de hele route. Het geeft alleen een richting. Een ja, een nee. En hoe vaker jij daarna luistert, hoe meer vertrouwen jij begint te krijgen in jezelf.