#79, Waarom niemand je echt ziet (terwijl jij weet wat je waard bent)

Karina (0:02)

Welkom bij de Human Design Podcast bij Carina. In deze podcast gaan we op reis in de wereld van Human Design, zodat jij meer bewustzijn, meer zelfacceptatie en meer zelfliefde zal krijgen. Want uiteindelijk is alles liefde.

Welkom bij een nieuwe aflevering van de Human Design Podcast bij Carina. Vandaag weer een lekkere aflevering. Tenminste, dat hoop ik in ieder geval. Want we gaan het eigenlijk over iets hebben, wat ik heel vaak zie bij mensen die echt iets te brengen hebben. En tegelijk ook denken, oké, dat niemand het ziet. En het is natuurlijk niet voor niks dat ik dit onderwerp heb. Want ik merk gewoon dat dat bij mezelf ook wel een beetje zo is. Zo van het gevoel van, oké, ik weet dat ik talent heb. Ik weet dat ik mensen kan helpen. Ik krijg hele mooie feedback. En toch voelt het dan een beetje alsof je onzichtbaar bent. Alsof je iets uitstraalt, maar het komt niet helemaal aan. Alsof je iets aan het geven bent, maar niemand echt pakt wat je aanbiedt. Alsof je aan het werken bent, maar het levert eigenlijk niet op wat het waard is. En ik ga je meteen zeggen, als je dit herkent, dit is niet omdat je niet goed genoeg bent. Dit is namelijk heel vaak omdat je jezelf bewust of onbewust kleiner houdt dan dat je eigenlijk bent. En ja, auw, dat kan af en toe behoorlijk confronterend zijn. Ik word hier ook nog regelmatig mee geconfronteerd dat ik denk, oké, weer even dat bewustzijn terug hebben. Maar als je dat eenmaal weet, dan is het eigenlijk ook heel erg bevrijdend. Want dat betekent dat je er iets aan kan doen. En ik wil het onderwerp vandaag niet algemeen maken. Ik wil geen standaard Human Design lesje geven, geen Manifesting Generator Dit of Sacral Dat. Maar ik wil je eigenlijk een beetje meenemen in mijn verhaal, omdat dit thema bij mij heel hard binnenkomt. En ook gewoon, van vroeger al heel erg, maar ook gewoon op later in mijn leeftijd. En eigenlijk nu met mijn bedrijf merk ik dat soms nog wel. Want als kind was ik eigenlijk best wel vaak, voelde me gewoon heel vaak onzichtbaar. Mijn vader, die werkte echt extreem veel. Hij werkte op een boerderij van mijn oom. En hij werkte dan ook nog eens veertig uur als ingenieur. Dus je kan je voorstellen dat ik mijn vader niet heel veel zag. En voordat werk naar die ingenieur zijn, daar deed hij ongeveer elke dag zo'n 2,5 uur voor. Hij was dus eigenlijk bijna nooit thuis. En als hij thuis was, nou ja, ik denk dat heel veel mensen van mijn leeftijd, ik word bijna 41, dat herkennen dat hij emotioneel niet echt beschikbaar was. En daar kunnen we heel lang over uitwijden. Ik neem hem daar ook echt helemaal niks kwalijk bij. Maar ik heb het wel gemist. Maar goed, en thuis was er ook best wel vaak, af en toe, spanning, want ik heb een ouderen broer, die is vijf jaar ouder. Ik heb een zus, die is drie jaar ouder. En ik heb ook nog een jonge broertje, die is vijf jaar jonger. Maar mijn broer en zus, die hadden eigenlijk best wel vaak ruzie. En dan was er heel vaak gedoe, was heel veel drama, heel vaak conflict. En ik, ik werd eigenlijk een beetje dat kind dat het rustig hield. Ik ging me heel erg aanpassen. Ook als je dat nu nog vraagt aan mijn ouder, hoe was Carina als kind? Toch zal ze allemaal zeggen, ze was heel rustig, ze zat altijd te lezen. Mijn oma, die kwam dus ook regelmatig oppassen, omdat mijn moeder ook aan het werk ging. Dus die kwam dan op ons kinderen passen. En ze zei ook altijd, op jou hoef ik niet te letten, want jij zit altijd stil in een hoekje en ik vergeet jou helemaal. Ik paste me dus gewoon heel erg aan. Ik voelde dus eigenlijk gewoon haar fijn aan. Als ik mij klein maak, dan blijft het veilig. Dus ik deed dat. Ik werd die peacekeeper. Ik werd die Lime. Ik was het. Laat ik maar even zorgen dat het oké blijft. En dat is iets wat je als kind niet bewust kiest. Dat is eigenlijk gewoon een soort van overleven.

Maar hier komt wel zo'n pijnlijke plot twist, of in ieder geval voor mij. Want je kan jezelf zo goed trainen in klein zijn, dat je dus later ook vergeet dat je groot mag zijn. En nu komen we dan wel bij het stukje Human Design aan, want mijn design is niet gemaakt om klein te zijn. Ik ben een manifesting generator met een sakrale autoriteit. Mijn lijf weet meteen dingen. Mijn energie wil gelijk bewegen. Ik ben hier niet om alles heel rustig te houden. Ik ben hier om dingen aan te zetten. En ik heb een paar elementen in mijn Human Design chart die dat dan ook super hard onderstrepen. En één daarvan is mijn bewuste zonpoort. En dat is Poort 51 De poort van de shock, van moed, van ik ga eerst. En dat is niet per se shock als in drama zoeken. Mensen zijn er wel eens bang voor. Ik heb regelmatig een DM van mensen die zeggen, ik heb Poort 51, dat is de poort van de shock. Weet je, de taal in Human Design kan best wel jezelf ook klein houden. Dat een beetje confronterend zijn. Maar Poort 51 gaat over shock als in de waarheid zeggen. Een systeem wakkerscheren, iets doorbreken wat niet kloppend is. En daar zit bij mij dus best wel een behoorlijke innerlijke spanning. Ook vooral bij de gene keys, toen ik daar heel erg sterk mee aan de gang ben gegaan, kom dat heel duidelijk naar boven bij mij. Want ik heb mezelf echt jarenlang aangeleerd, niet te veel zijn, niet je kop boven het maaiveld steken, wie denk je wel niet dat je bent. En dan heb je aan de ene kant jouw human design en de gene keys die dus zeggen van oké Karina, jij bent hier om te leiden door jezelf te zijn. Maar aan de andere kant is mijn oude patroon dat dus steeds maar blijft zeggen, doe normaal, blijf klein, maak niet te veel, maak niet te veel herrie. En die twee samen, dat voelt er aan als frustratie. En laat frustratie nou precies mijn not-zelf thema zijn. Frustratie is niet van, oké, ik ben kapot. Maar frustratie in mijn lichaam is eigenlijk... Ja, mijn lichaam, dat zegt dan eigenlijk, je zit niet op het juiste spoor. Je bent jezelf aan het tegenhouden. Nou, en dan komt nog mijn volgende laag daaronder. Ik heb ook een ongedefinieerd egocenter en een ongedefinieerd emotioneel center. Ongedefinieerd solar plexus. En heel simpel betekent dat, oké, een open ego betekent heel vaak, ik wil mezelf bewijzen door hard te werken, door perfect te zijn, door altijd beschikbaar te zijn, door mijn prijzen laag te houden, want wie ben ik om meer te vragen? En je open solar plexus of je open emotioneel center betekent heel vaak, ik wil geen conflict, ik wil dat iedereen zich oké voelt, ik wil geen gedoe, dus ik ga dingen inslikken, ik ga me aanpassen, of ik zeg ja terwijl mijn sacrale autoriteit mijn buik nee zegt. En als je dat dan combineert met mijn jeugd, waarin rust en veiligheid heel erg afhangen van mij aanpassen, dan snap je dus misschien ook waarom ik zo makkelijk in dat patroon schiet. En wat ik al zei, ik zie het gewoon nog steeds gebeuren. Ik ben heel veel tijd kwijt aan DM's beantwoorden en dat doe ik allemaal gratis. En dat is niet omdat ik daar heel dom in ben of zo, maar dat is omdat ik oprecht wil helpen.