#78, Stop met jezelf verlaten: zo werkt je G-center echt

Karina (0:02)

Welkom bij de Human Design Podcast bij Carina. In deze podcast gaan we op reis in de wereld van Human Design, zodat jij meer bewustzijn, meer zelfacceptatie en meer zelfliefde zal krijgen. Want uiteindelijk is alles liefde.

Hey, en supertof dat je weer luistert naar een nieuwe aflevering van de Human Design Podcast bij Carina. Superfijn dat je hier weer bent. Ik heb hartstikke veel leuke berichtjes gekregen op de aflevering van vorige week. Dus als je die nog niet hebt geluisterd, het gaat over relaties. Luister die dan zeker, want ik krijg heel veel leuke berichten over. Maar vandaag wil ik het eigenlijk met je hebben over iets dat niemand jou leert binnen Human Design, maar wat wel heel erg bepalend is. En dat is jouw identiteit en dat is jouw richting. En waarom jij dus ook heel vaak dezelfde mensen of dezelfde situaties aantrekt. En ik ga het proberen zo simpel mogelijk te maken, zodat je het echt kan voelen, maar ook heel erg kan snappen. Want ik ga ook een beetje theorie van Human Design hierin verwerken. Ik heb namelijk zelf een gedefineerd g-center. En dat betekent dat mijn gevoel van identiteit en richting eigenlijk best wel redelijk stabiel is. Ik weet meestal wel wie ik ben. Ik weet ook wat kloppend is voor mij. En ik voel vaak ook vrij duidelijk, oké, dit is mijn pad. Maar dat betekent niet dat ik nooit twijfel. Want wat ik wel gemerkt heb is dat elke keer als ik van mijn eigen koers afging, omdat iemand iets vond, of omdat ik dacht dat het sneller moest, of omdat ik me heel erg aan het aanpassen was, werd het meteen heel zwaar. Alsof ik eigenlijk een beetje tegen mijn eigen navigatiesysteem inreed. En misschien herken je dat wel, dat moment waarop je voelt, oké, dit klopt eigenlijk niet, maar ik ga het toch doen. En dat is waar ik het vandaag echt over met je wil hebben. Want wij leven in een wereld constant in bewegingen. Er gaat continu informatie door ons heen. Letterlijk en ook fysiek. Wetenschappers hebben namelijk ontdekt dat er per seconde trillioenen mini-deeltjes, en dat heten de neutrino's, door jouw lichaam heen gaan. En dat merken we helemaal niet, maar je kan het wel zien als een soort van kosmische informatie. Maar nu komt de echte vraag, want als er dan constant informatie door jou heen gaat, hoe weet je dan wat van jou is en wat niet? Nou, in Human Design noemen g-centers ook wel het centrum van de liefde, van de identiteit, van de richting. En je kan dat eigenlijk ook wel jouw innerlijke gps noemen. En jouw innerlijke gps, die doet maar één ding. Hij trekt ervaringen aan, die passen bij jouw route. Niet bij wat je hoofd wil, niet bij wat je buurvrouw zegt, niet bij wat je partner wilt, niet bij wat Instagram zegt dat succes is, maar jouw pad. En als je uit koers raakt, dan trek je lessen aan. Dezelfde patroon, maar misschien in een andere verpakking. En dat is geen straf, maar dat kan je eigenlijk veel meer zien als een soort van navigatie. Dus als jij denkt, oké, waarom overkomt mij dit steeds? Dan is eigenlijk de betere vraag die je aan jezelf kan stellen, waar wijk ik van mezelf af? En geloof me, dat moet je niet als een verwijt gaan zien, maar dat kan je gaan zien als een kracht. Want zodra je dat kan zien, dan ga je kunnen terugsturen. Nou, om het nog wat beter te snappen, wil ik je een beeld geven, ook hoe het eigenlijk winnenjummeny zijn wordt uitgelegd. Stel je een auto voor. Voorin zit een chauffeur, die weet precies waar hij heen moet. Hij heeft de route, hij ziet de weg en hij stuurt. En achterin zit een passagier. Die passagier, dat is jouw bewustzijn. Dat stemmetje dat zegt, oké, ben ik goed genoeg? Wat vinden ze van me? Gaan we wel de goede kant op? Maar, en dit is heel belangrijk, die passagier, die rijdt niet. In human design wordt jouw lichaam gezien als het voertuig. Jouw persoonlijkheid, wie jij denkt dat je bent, dat is de passagier. Maar dan is er nog iets. Dat is de bestuurder. En dat is wat ze ook wel de magnetic monopole of in het Nederland de magnetische monopole noemen. En dat klinkt ingewikkeld, maar dat is het eigenlijk niet. Want je kan het eigenlijk gewoon zien als jouw innerlijke gps. Een magnetische kracht die eigenlijk maar één ding doet en dat is aantrekken. Het trekt mensen aan, het trekt situaties aan, het trekt kansen aan, relaties, lessen, alles wat op jouw route ligt. Maar hier gaat het vaak mis. De passagier, die denkt dat hij moet sturen. Dus wat gaan wij doen? Wij gaan onszelf proberen te fixen. We gaan proberen onze imago te verbeteren. We gaan proberen onszelf aan te passen. We gaan harder werken. We willen controle. Terwijl die chauffeur, die weet al lang waar we heen moeten. En dat gevecht tussen die passagier en die chauffeur, dat is uitpunterd. En een voorbeeld zie je van mij toen ik van de middelbare school kwam. En dat is al best alweer een tijd geleden, zo'n 23 jaar denk ik. Ik denk altijd dat het veel minder lang is, maar kennelijk gaat het leven toch veel sneller dan ik denk. Maar toen wist ik eigenlijk niet zo goed wat voor studie ik moest doen. En ik dacht, oké, ik ga gewoon iets kiezen. Ik was, even, ik ben best wel slim. Mijn broer, waar ik behoorlijk tegenop keek, die deed eigenlijk ook zoiets. Mijn zus, die wist eigenlijk al van jongs ervan wat ze wilden worden. En ergens dacht ik, oké, dit is gewoon wat je gaat doen als je slim bent. Dit is logisch, dit is verstandig. Dus ik stapte in die limousine en ik ging rijden. Maar mijn lichaam wist het al, dit klopt niet. En ik heb het dan ook nog geen half jaar volgehouden. Want omdat ik elke dag gewoon het gevoel had dat ik mezelf van het verlaten was. En dat was niet iets dramatisch of zo, het was niet explosief, maar het was gewoon heel leeg. En toen besloot ik iets anders te gaan doen. Dus ik ging weer thuis wonen, toen heb ik nog een tijdje gewoon gewerkt. En dan ben ik de pabo gaan doen. En de pabo, dat voelde niet per se als vuurwerk, maar het voelde veel meer als een soort van opluchting als thuiskomen. En dat is dus ook het verschil. Alignment in balans zijn, dat hoeft niet heel groots aan te voelen en heel spectaculair aan te voelen. Dat zie je wel overal op Instagram voorbijkomen. Maar vaak voelt het veel rustiger en voelt het veel logischer in je lichaam. En hier komt ook echt iets heel belangrijks. Want als wij zeggen dat jouw innerlijke gps dingen aantrekt, betekent dat niet dat je geen verantwoordelijkheid hebt. Het betekent dus ook niet dat alles jou zomaar overkomt. De route ligt vast, maar hoe bewust jij rijdt, dat is jouw keuze. Ik had namelijk ook kunnen blijven zitten in die eerste studie. Ik had kunnen zeggen, oké, ik maak het wel af, iedereen doet het. Maar ik koos ervoor om te luisteren. En dat luisteren, dat is verantwoordelijkheid nemen. Jouw g-center trekt liefde aan. Maar liefde betekent niet dat alles zacht en mooi is. Liefde betekent jezelf niet verlaten om ergens bij te horen. Liefde betekent een keuze maken die je rustig voelt. Zelfs als anderen dat niet begrijpen. Liefde betekent jezelf serieus nemen. En als jij dus steeds in die situatie zit waarin jij jezelf kleiner maakt of harder moet werken om gezien te worden, dan is dat geen teken dat je niet goed genoeg bent. Het is een signaal dat je ergens niet trouw bent aan jouw richting. En dat is niet om jezelf te veroordelen, maar dat is om bij te sturen. En ik merk het zelf ook ja, omdat ik een gedefinieerd g-center heb, voel ik meestal heel duidelijk wat kloppend is. Ik voel vaak vrij snel, dit is mijn pad, dit is mijn richting. Maar als mijn hoofd dat overneemt en ik ga sturen vanuit angst, vanuit bewijsdrang, dan voelt het alsof ik me tegen mijn eigen richting inrij. Alles wordt zwaar geforceerd, ik moet duwen, en dat is voor mij altijd het signaal, oh, ik zit weer voorin, terwijl ik eigenlijk achterin hoort te zitten. Maar nu even eerlijk, als je dit verhaal zo hoort, hoe vaak probeer jij je route te forceren? Hoe vaak denk jij wel niet, hey, ik moet dit fixen, of hey, ik moet duidelijker zijn, of hey, ik moet mezelf opnieuw gaan uitvinden? Maar misschien hoef jij jezelf helemaal niet opnieuw uit te vinden. Misschien moet jij gewoon stoppen met dat stuur vast te grijpen.