#2 Hoe Human Design op mijn pad is gekomen! (TRIGGER warning)

Karina (0:02)

Welkom bij de Human Design Podcast bij Carina. In deze podcast gaan we op reizende wereld van Human Design, zodat jij meer bewustzijn, meer zelfacceptatie en meer zelfliefde zal krijgen. Want uiteindelijk is alles liefde.

En dan lag ik daar en dan kreeg ik wee achter wee achter wee achter wee. En ik had helemaal geen tijd om bij te komen. En ik dacht alleen maar, ik verlies de controle. Ik weet niet wat er gebeurt. Ik wist gewoon niet meer wat ik moest doen. En dan kreeg ik op een gegeven moment inderdaad wel een ruggenprik, zodat ik inderdaad wat kon bijkomen en zodat er nog meer weeopwekkers gegeven konden worden, zodat Lennox eindelijk om half 2 nachts geboren kon worden. Hij bleek een sterrenkijker te zijn. Dus vandaar dat de bevalling ook niet zo super ging. Maar ik had het gevoel dat mijn lichaam gewoon niet kon doen, waarvoor het gemaakt zou moeten zijn. Want iedereen doet het toch? Iedereen kan dit toch? Natuurlijk enorme conditionering die daarop zit, maar dat er zijde. En dan tijdens de eerste week de borstvoeding lukt niet. Dus dat is weer een tegenslag. Want ja, je moet toch borstvoeding geven. Je bent toch een vrouw, je wilt toch het beste voor je kind. Weer een tegenslag. Weer waar ik zelf geen controle over kon hebben, wat mijn lichaam aangaf. En dat is eigenlijk steeds een rode draad wat terugkomt in mijn leven hoor. Dat ik de controle gewoon mag loslaten en mag vertrouwen op. Maar dat zie ik achteraf natuurlijk pas. En goed, dan moest ik na een week ook nog eens terug naar het ziekenhuis, want er was wat misgegaan. Moest ik nog eens geopereerd worden. Alles met alles, het ging eigenlijk gewoon niet zoals het zou moeten gaan. In mijn beleving dan, want je moet gewoon op een roze wolk lekker zitten. En ik had wel een roze wolk, want ik was wel heel erg blij met Lennox. Ik kon de bevalling ook heel erg los zien van Lennox zelf. Dus daar was ik in ieder geval al heel blij mee. Dan bleef dat toch wel in mijn hoofd spoken, dat controle. Ik vond dat zo ontzettend lastig, dat ik tijdens die bevalling, dat het zo in mijn hoofd mis was gegaan. Ik kon het heel moeilijk een plekje geven. En ik weet nog dat ik momenten continu herbeleefde, of dat als ik iets zag over een bevalling op televisie, dat ik verstijfde, dat ik ofja, eens een paniekaanval kreeg en ik kon me heel erg focussen op Lennox. En dat weet ik nog wel. Dat vond ik heel fijn, want ik legde alles eigenlijk bij Lennox. Ik ging me heel erg focussen op de opvoeding van hem, zodat ik mezelf een beetje achteraan kon zetten, van daar hoefde ik dan niet aan te denken. Nou, dat is natuurlijk helemaal niet de manier. Dus op een gegeven moment ben ik natuurlijk wel een therapie gegaan daarvoor. En heb ik EMDR-therapie gekregen, om inderdaad een stukje van die bevalling te verwerken. Want wij wisten, we willen eigenlijk nog een kindje, want ons gezin voelde eigenlijk nog niet compleet met één kindje. Dus als het ons gegeven was, als we weer zwanger mochten worden, dan was dat wel heel fijn voor ons. En gelukkig werd ik eigenlijk best wel snel zwanger weer van Ize. Iets wat we niet echt hadden verwacht. Want ja, we hadden eigenlijk niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Alleen maar superwelkom. En we zijn ook enorm dankbaar dat ons dat zo gegeven is, dat we heel snel zwanger mochten worden. En toen werd ik dus zwanger inderdaad. Dan zie je dat twee streepjes. Ik was superblij en helemaal op een roze wolk van ja, weet je, we zijn weer zwanger, we mogen nog een kindje. En nog helemaal in de blijschap. Totdat ik naar de wc ging een paar weken later en ik had bloedverlies. En ergens in mijn lijf voelde ik toen al, dit is niet goed, het voelt niet goed. Maar toen hebben we gelukkig, mochten wij van de verloskundigen, mochten we gelijk komen. We hebben gebeld, we mochten avond nog gelijk komen om op een echo te gaan. Zij kon ook de echoes doen binnen het ziekenhuis. Dus het was superfijn. En aan vol spanning ga je daar dan liggen met je broek open en je t-shirt omhoog en die koude gel wordt op je buik gedaan. En dan zie je dat het hartje klopt. En dat was zo fijn. Dat was voor ons zo'n ontlading van oh, gelukkig, het hartje klopt. Weet je, dat gevoel dat ik had van het klopt niet, dat gevoel, dat moet ik niet voegen, want dat is op niks gebaseerd. Ons kindje, het hartje klopt, het gaat goed. Het was waarschijnlijk gewoon een bloedvaatje dat was gesprongen. En dan mochten we weer naar huis, we hadden nog een extra echo, mochten we doen, want we gingen bijna met vakantie, en dan zouden we fijn op vakantie gaan, dan zouden we nog zien dat het goed was. Nou, zo gezegd, zo gedaan. Net een dag voordat we op vakantie gingen, nog een echo ingepland en dan zagen we ons kindje daar lekker druk in de buik, zwaaien zelfs naar ons. Dus ja, wij waren over de top, want zo gelukkig waren we en we mochten op vakantie. En met Lennox was alles goed en ik had de bevalling. Had ik goed verwerkt en ik wist al, oké, we gaan wel extra erop inzetten. Want als ik dan nu weer zou moeten bevallen, dat zou ook wel spannend zijn, maar dat gaat goed komen. Nou, en eigenlijk konden we ons geluk niet op. En dan loop je in Oostenrijk en dan zie je daar gezinnetjes met twee en Matthijs wilde altijd twee kinderen. En ik altijd zoiets van, misschien toch ook wel drie kinderen. Niet weten dat we eigenlijk stiekem allebei gelijk zouden hebben. En dan stonden we op een berg, dat weet ik nog, en dat was echt zo'n fantastisch moment. En ik was zo gelukkig. Ik was zo gelukkig met de zwangerschap, met het kindje dat in mijn buik was, met mijn partner, met Lenox. Ja, ik was over de top. Ik kon niet gelukkiger zijn. Het enige wat ik dacht, dat kan niet zo blijven. Zo gelukkig kan je niet blijven. Het moet een keer misgaan. Maar ja, alles bleef gewoon goed. En het was gewoon heel fijn. En kijk ik heel, met best wel moeite terug op die vakantie. Want het is ook het enige vakantieboek dat ik niet heb kunnen maken, omdat ik het vond het heel erg spannend om weer terug te zijn naar toen, omdat dat zo gelukkig was. En nu ben ik ook heel gelukkig, hoor daar niet van. Maar toen we terugkwamen, toen moesten we eigenlijk die maandag weer terug voor een echo. En ik weet nog, we zijn op het parkeerterrein. Ik doe de deur dicht en ik denk, wat als het niet goed is? Nou, wegstoppen. Het was elke keer goed geweest. Dus waarom zou het nu ook niet goed zijn? En dan zit je in de wachtkamer en dan zit je een beetje grapjes te maken en blij, want je gaat je kindje straks weer zien. En dan ga je daar liggen op die bank. En dan moet je je broek weer open doen en je t-shirt omhoog. En die koude gel komt er weer op. En ik kijk Mathijs aan en ik kijk naar het scherm van ons kindje. En ik hoor de echoscopist te zeggen, dit ziet er niet goed uit. Ik zou maar geen hoop hebben op een goede afloop.